Oldum olası gri rengi hiç sevmedim!

Oldum olası gri rengi hiç sevmedim!

Hayatımıza dahil olan insanların hep bir yeri olsun isteriz, belki de bencillik bu istediğimiz bilemiyorum. Ama insan en çok neyi istiyor ise onunla sınanıyormuş, yaşadıkça öğreniyor.

Herkesin bir yeri olmak zorunda da değilmiş aslında. Hele bir yeri olsun istemeyen insanları bir kalıba sığdırmaya çalışmak, tamamen bir delilikmiş. Birilerinin yerini belirlemek düşünce de kolay gibi gözükse de eylem de pek de mümkün olmuyormuş.

İnsan ilişkileri karmaşık her şeyden önce her insan ayrı bir dünya sanki.

Anlayabilmek ve anlaşabilmek büyük meziyet. Anlatabilmek de uğraş verici.

Ama bilmeli insan, anlatmak isteyeni dinlemeyi, istemeyeni sadece görünürden ibaret saymayı.

Bu nedendir sanırım oldum olası gri rengi hiç sevmedim.

Beyazın koyulaşmış hali mi?

Siyahın açılmış hali mi?

O bile belli değil.

Belirsizliklerden nefret etmem bundandır. Tıpkı davranışlar gibi. Bu tarz insanlardan da.

Ama’sız cümle kurabilen insanların dürüstlüğünden öğrenecek çok şeyimiz var.

Her zaman net olmalı insan. Ya siyah ya beyaz. Ortası yok.

Konuştuğunda hatta sustuğunda ne olduğu anlaşılmalı…

Sonu kötü bitse bile. Ama şimdi bakıyorumda ben hep bir grilerin içinde kalmışız yani hep ortada…

Selam ve dua ile…