‘Özgür’ olupta ‘özü’ gür olamama…

‘Özgür’ olupta ‘özü’ gür olamama…

Özden yana fakir olanların özgürlüğü bir nefislik Carpe Diem (gününü gün etme) yanılgısıdır. Özü gür olanların özgürlüğü ise sonsuz bir varoluştur. Özü gür etmenin imkânı ise ancak imanla mümkündür.

ulul elbab…(özü-gür olanlar) işte onlar, bütün sözleri dinler, en güzeline uyarlar. işte böyle kimselerdir, Allah’ın kendilerine doğru yol rehberliği yaptığı kimseler… (Zumer suresi/18)

Gök‘ten ve kök’ten irtibatı koparılmış/kopmuş; kitleleşmiş ve sürü hâline gelmiş; şuursuzluk durumu sergileme yarışındayız. Çağı yakalamak için bizi her daim çağın ilerisinde tutacak çağlar üstü olan mesajı ıskalıyoruz. Eğer köklerimiz öz toprağımızın derinliklerine ve dallarımız kendi gök kubbemizin bulutlarına uzanıyorsa; biliriz ki ihtiyacımız olan şafak yağmurlarının gürlemesi an meselesidir…

Üzülerek söylüyorum ki; Dünya bize gebeyken, biz ise hakikate gebe. Oysa ki “mevzimiz, mevzumuzu belirler. Özümüz ne kadar gürse, o kadar özgürüz. Köklere inemezseniz göklere yükselemezsiniz.” demekte Yusuf Kaplan hoca…

Evet, özümüz ne kadar gürse, o kadar özgürüz.

“Bir milletin en temel sorunu, başına ne geldiğini bilememesidir. Bundan daha kötüsü bilemediğini bilememesidir. En kötüsü celladına aşık edilmesidir.”

Tüm bunları var olma adına, özgürlük adına, yükselme namına yapsın. Dibe çöküşlerinin farkında olmadan.

Merhum Sezai Karakoç’un dediği gibi; “Görünüşte dışa karşı ne büyük dikkat, içe karşı ve doğru ne büyük körlük. Gerçekte ise dışa körükörüne teslim oluş, içe karşı da kıyasıya direniş ve dayatış.”

Selam ve dua ile…